Hoge verwachtingen leiden tot grote teleurstellingen

  

Geachte heer/mevrouw,

 
We ontvingen onlangs de jaarlijkse brief van Warren Buffett aan de aandeelhouders van Berkshire Hathaway. Normaal zorgt deze brief steeds voor een rijkelijk gevuld voorwoord. Ditmaal vond ik de brief echter minder inspirerend.

Uiteraard staan er weer enkel wijsheden in die mensen vandaag moeten horen, maar het zijn vooral herhalingen die u hier ook al vaak heeft mogen lezen.

Meteen, en waarschijnlijk ook een teken van deze tijd, wordt Buffett op sociale media afgedaan, als niet meer mee. De vraag wordt gesteld hoe het mogelijk is dat hij verleden jaar in maart en april de beste kans om te kopen van de afgelopen vijf jaar heeft gemist. En dat hij zelfs toen op het dieptepunt zijn aandelen in de luchtvaart dumpte, hoe is het toch mogelijk?

Ik ben er persoonlijk niet echt van overtuigd of maart-april vorig jaar wel die uitzonderlijke kans was. De rally die we kenden, steunde eigenlijk niet op de gang van zaken bij de bedrijven, maar op de zeer snelle en grote interventies van de overheden.

Er zijn uiteraard bedrijven die als winnaar uit de corona-crisis zullen komen, maar waren die toen goedkoop genoeg om te kopen? Het is niet omdat ze nu nog zoveel keer duurder zijn, dat het toen een goede belegging was. Zeker beleggers in Tesla lijken hard met hem te lachen. Maar ze vergeten dan wel dat Berkshire al in 2008 aandeelhouder werd van het Chinese BYD, expert in batterijen en een grote fabrikant van elektrische voertuigen (bussen, auto’s, vrachtwagens, vorkliften).

Buffet is 90 jaar en heeft nog steeds een langetermijnvisie. En hoewel de cijfers van de bedrijven nu beter zijn dan toen te verwachten leek, is de coronacrisis nog niet gedaan maar in volle ontwikkeling. De hoop dat het virus teruggedrongen wordt, is sterk aanwezig en dat zal ook wel lukken. Maar de crisis die dat in de onderliggende economie (in bepaalde sectoren) teweeg heeft gebracht, die is nog bijlange na niet voorbij en wordt voorlopig verborgen door de enorme overheidsinterventies. De vraag is hier, hoe sterk gaat dit uitdeinen naar andere sectoren, die nu minder geraakt lijken, vanaf dat deze bedrijven echt in de problemen komen.

Het is nu wachten op de jaarvergadering op 1 mei om meer te weten te komen hoe Buffett aankijkt tegen de markt vandaag. Van Charlie Munger kregen we al een voorsmaakje bij de jaarvergadering van The Daily Journal, waar Munger opnieuw niet verlegen was om enkele straffe uitspraken te doen. 

Laat ik starten met een wijze levensles die Munger op ons losliet.

“De sleutel tot een gelukkig leven is lage verwachtingen hebben”

Bij hoge verwachtingen zal je namelijk je hele leven teleurgesteld worden. Deze uitspraak kwam er van Munger nadat hij antwoordde op een vraag, wat het verschil was tussen Buffett en hemzelf op gebied van beleggen in banken.

Munger heeft geen hoge pet op van bankiers, en dat liet hij meermaals verstaan. Vooral deze uitspraak over SPAC’s (Special Purpose Acquisition Company’s, ofwel een grote zak geld die op zoek is naar een fusiepartner) wil ik u niet onthouden:

The investment banking profession will sell shit as long as shit can be sold”

Volgens Munger zou de wereld beter af zijn zonder SPAC’s, welke volgens hem gekke speculaties zijn en tekenen van een irriterende bubbel.

SPAC’s zijn ontworpen om geld op te halen en daarmee een overname te doen. Op zich vind ik dat al een vreemd vehicle, want normaal gezien, als je een bedrijf zou willen overnemen dat niet op de beurs staat, dan zou ik mijn financiering elders zoeken. Pas als je dan in een volgende fase geld kan gebruiken om te groeien, lijkt de beurs een goede optie. Nu sponseren andere beleggers als het ware de overnameplannen, waarbij de bedenker dus veel minder “skin in the game” moet hebben.

Maar zelfs dat zou nog begrijpelijker zijn dan waarvoor ze nu echt gebruikt worden. Ze worden namelijk gewoon gebruikt om geld op te halen, zonder enig concreet doel voor ogen. Eerst geld ophalen, en dan eens gaan kijken wat ze gaan kopen.

Het hoeft geen verduidelijking dat die SPAC’s er in de eerste plaats zijn voor zakenbanken en de promotoren om hierop al miljoenen te verdienen, nog voor ze eigenlijk iets van economisch nut hebben gedaan.

Als er geen overname wordt gevonden, krijg je je geld terug, natuurlijk min de gemaakte kosten, dus altijd gewonnen voor hen.

En ze zullen ook altijd wel iets vinden, want je geeft hen eigenlijk een blanco cheque in hun handen waar ze dan een overname mee kunnen doen. Het maakt niet uit aan welke prijs. En ook dan zal er weer flink verdiend worden, allemaal op de kap van die beleggers die er hun geld hebben ingestoken.

Maar het wordt nog gekker. Zo’n SPAC is dus eigenlijk een lege doos waarin enkel cash zit en wat kosten. In theorie zou zo’n SPAC dan ook moeten noteren aan koersen die lager zijn dan de cash die ze per aandeel aanhouden.

Maar wat zien we gebeuren, die SPAC’s stijgen dan ook nog vaak in koers. Wat gaat er op dat moment door het hoofd van die beleggers? Al zou ik ze geen beleggers mogen noemen.

Denken die beleggers werkelijk dat die SPAC een geweldig koopje gaat doen in deze markt? En met de incentives die zij hebben, om gewoon iets te doen, of het nu goed of slecht is?

Het lijkt mij vandaag overduidelijk dat heel veel beleggers te hoge verwachtingen hebben, of het nu van deze SPAC’s is, of van bedrijven zoals Tesla, of zelfs van de economie in het geheel.

Deze te hoge verwachtingen gaan helaas leiden tot grote teleurstellingen. Zoals ik eerder al schreef, hopelijk verliezen we niet opnieuw een hele generatie voor de beurs.

En toch zijn er ook nu nog leuke bedrijven te vinden. Zo vond ik een nieuw bedrijf, een groeier die flink werd afgestraft omdat de resultaten nu niet goed waren. Ook een gevolg van de te hoge verwachtingen eerder bij hun beleggers.  

De markt vandaag

Volgens Charlie Munger zal deze hype van IPO’s, SPAC’s en opgepompte prijzen slecht aflopen. Wanneer weet hij niet.

De vraag van "wanneer" mag er eigenlijk niet toe doen, we zoeken tenslotte gewoon goede bedrijven die we tegen leuke prijzen kunnen kopen. Maar toch is het moeilijk om het jezelf niet af te vragen.

Als we in vergelijking zouden gaan met de dotcom bubbel, dan vrees ik dat we nog niet op het einde van de opwaartse rit zijn. Daarvoor maken de bedrijven over het algemeen nu nog te veel winst. Met nog heel wat extra IPO’s en SPAC’s die verlieslatende bedrijven naar de beurs brengen, kan daar snel verandering in komen.

Maar ook naar andere normen krijg ik steeds meer het gevoel dat we nog niet in 1999 zitten, maar eerder in ‘97 of ‘98. Maakt het voor ons een verschil? Nee, dit omdat ik nooit bereid ben te veel te betalen. Dus vind ik vandaag een bedrijf dat, naar mijn inschattingen over de toekomst, goedkoop is, dan koop ik, ongeacht wat ik van de algemene beurs verwacht voor de komende jaren.

Dit was anders vorig jaar toen de coronacrisis net losbarstte. De inschattingen over de toekomst waren toen quasi onmogelijk om te maken, en dan kan je niet anders als een nog veel hogere margin of safety eisen. Vandaag hebben we daar al een beter beeld over, en met wat extra voorzichtigheid kunnen we wel weer rekenen.

Aan de andere kant merk je ook dat er niet veel nodig zou zijn om de beurzen opnieuw flink te laten corrigeren, of zelfs crashen.

Als je zag dat de markt in een kramp schoot omdat de rente steeg. En ja, de rente steeg, ze ging zelfs fors hoger. Maar laat ons ook eerlijk zijn, voor wie een lange termijn visie heeft, of bereid is ook ver genoeg in het verleden te gaan kijken, gaat het nog steeds helemaal nergens over.

Als de rente van 0,5% naar 1% stijgt, dan is dat inderdaad een verdubbeling in de rente, maar ook 1% blijft nog steeds een extreem lage rente. Zet uw lange termijn grafiek van de rente lang genoeg en je ziet dat deze nog steeds tegen de bodem plakt.

De theorie is dat door de hogere rente de winsten van de toekomst vandaag minder waard zijn. Ik zag daarbij dat er analisten rekenen met modellen die de winsten 20 tot 30 jaar in de toekomst voorspellen om zo tot hun waardering te komen.

Nu heb ik een langetermijnvisie, maar dat gaat mij te ver. Winsten inschatten meer dan 5 jaar in de toekomst is uitermate speculatief. Als dan je hele waarderingsmodel in elkaar stuikt bij een stijging van de rente met 1% (en het was zelfs niet zoveel), dan ben je jezelf iets aan het wijsmaken, je inschattingen van de winst van 5 tot 20 jaar in de toekomst zullen een veel grotere foutmarge bevatten dan deze extra procent in verdisconteringsrente.

Blijf voorzichtig in uw waarderingen, zet uw verwachtingen niet te hoog. Zeker niet in tijden waar de Buffett Indicator zo hoog staat als vandaag.
  

600_sc63.jpg  

Beleggen/investeren

Ik bekijk een aandeel nog steeds als een eigendomsbewijs van een deel van een bedrijf. Voor mij is de waarde van het bedrijf dan ook nog één op één om te zetten naar de waarde van een aandeel van dat bedrijf. Kortom, ik wil investeren/beleggen in bedrijven, niet handelen in aandelen. En ik moet toegeven dat ik de afgelopen twee tot drie jaar -soms gefrustreerd- moest toekijken dat de strategie van handelen meer opbrengt dan het investeren in bedrijven.

Ik ben er echter 100% van overtuigd dat, net zoals in het verleden, de prijs van de aandelen steeds terug zal keren naar de waarde van het bedrijf (zowel positief als negatief).

Dus als ik een aandeel koop, dan doe ik een waardering van het bedrijf om zeker te zijn dat ik een koopje doe of voor een geweldig bedrijf een correcte prijs betaal. Want zelfs het beste bedrijf kan een slechte belegging zijn als je het te duur koopt.

Wilt u wekelijks geïnformeerd worden welke aandelen ik adviseer om te kopen? 

Klik hier voor meer informatie en krijg mijn 254 pagina's tellend boek er bij een jaar of een 2-jaar abonnement gratis bij.